Dit is het verhaal van Linda. Bijna vijftig en moe van het vechten. Niet een beetje moe: echt moe. Ze groeide op bij haar ouders, die nog leven en met wie ze nog altijd contact heeft. Maar gezien en begrepen voelde ze zich als kind nauwelijks. Ze voelde veel. Te veel eigenlijk. Alleen wist ze niet wat ze met al die gevoelens aan moest.
Het begon al vroeg, met onverklaarbare buikklachten en vermoeidheid die nergens echt vandaan leken te komen. In haar puberteit zakte ze weg in depressieve gevoelens. Ze probeerde aansluiting te vinden, liep mee met de populaire meiden, liet andere vriendschappen vallen, maar het bracht haar niet wat ze zocht. Relaties die ze had, brachten geen veiligheid. Ze werd onprettig behandeld door mannen. En werd bedrogen door haar partner toen ze zwanger was.
Haar lichaam bleef spreken. Linda kreeg twee keer borstkanker en haar eierstokken moesten verwijderd worden. Omdat het emotioneel niet meer ging, stopte ze met werken. Ze kwam vervroegd in de overgang en kreeg de diagnose osteoporose, met aanhoudende klachten in haar spieren, gewrichten, buik en slaap. Linda zat vast in een lijf dat niet meer meewerkte.
En toch… is er iets in haar dat niet opgeeft. Omdat ze voelt: zo wil ik niet verder.
Ze wil rust. Stabiliteit. Liefde. De energie om te léven. Voor zichzelf, maar ook voor haar dochter, in wie ze dezelfde patronen begint te herkennen.
Als je naar Linda kijkt, zie je niet alleen haar. Je ziet ook wat er vóór haar speelde. Net als bij elk ander mens
In haar familie ontbrak iets essentieels. Warmte. Geborgenheid. De bedding die een kind nodig heeft om zich veilig te voelen en zichzelf te kunnen ontwikkelen. Door ingrijpende gebeurtenissen die nooit echt zijn uitgesproken of verwerkt, is er iets zwaars blijven hangen.
Linda draagt dat met zich mee, zonder dat iemand zich daar bewust van is. Ze werd geboren, maar voelde zich nooit echt gezien. De aandacht ging ergens anders naartoe. Voor haar gevoel stond ze er alleen voor. Achteraf gezien voelde het meer als overleven dan als opgroeien.
Als die basis ontbreekt, gebeurt er iets. Je raakt het zicht kwijt op wie je bent. Op waar je vandaan komt. Op de plek die van jou is. Terwijl juist daar je wortels liggen. Daar waar je voeding vandaan komt, voor hoe je denkt en voelt, je lichaam en hoe je je verhoudt tot de wereld.
Dat Linda in deze familie is opgegroeid, is niet zomaar. Wat zij voelt, staat niet op zichzelf. Het raakt aan iets ouds. Patronen, overtuigingen en ervaringen die eerder niet zijn uitgesproken of doorleefd, maar wel zijn doorgegeven van (voor)ouder op kind. Zonder dat iemand zich daar echt bewust van is. Wat in haar familie geen plek had, leeft nu in haar door.
Haar verhaal en wat ze met zich meedraagt, spiegelen elkaar. Steeds weer. Niet om haar tegen te werken, maar om zichtbaar te maken wat nog aandacht vraagt. En hoe pijnlijk dat soms ook is, juist daar zit de beweging. Niet eromheen, maar erdoorheen. Zodat het niet stilletjes door blijft sijpelen, maar er ruimte ontstaat om stil te staan, te kijken, en te ontmoeten wat in haar familielijn nooit eerder is aangekeken en haar tegenhoudt.
De kracht die blijft
Onder alles wat ze heeft meegemaakt, zit ook iets anders. Een enorme kracht. Steeds weer staat ze op. Na elke klap. Na alles wat haar lichaam en haar leven van haar gevraagd hebben, blijft er iets in haar dat wil herstellen. Dat wil leven.
Op de dagen dat ze energie heeft, zet ze zich in voor anderen. Ze begeleidt lotgenoten met borstkanker, is gastvrouw bij bijeenkomsten en voert gesprekken met vrouwen die net de diagnose hebben gekregen. Linda bouwt en geeft trainingen om hen weer terug in hun kracht te brengen. Allemaal op vrijwillige basis. Daar haalt ze veel uit.
Tot het weer omslaat. Zonder duidelijke aanleiding zakt ze weg. Depressieve gevoelens nemen het over, haar lichaam protesteert en eten lukt nauwelijks. Met als gevolg dat Linda zich terugtrekt en het liefst dagen onder een deken doorbrengt. Het is alsof iets haar telkens weer naar beneden trekt.
De vraag die alles opent
Die terugkerende klap werd haar vraag toen ze mijn praktijk binnenstapte. Wat gebeurt hier nou echt? Ze besloot het niet langer te negeren en startte haar traject.
Daar werd zichtbaar dat er diep vanbinnen een angst zat. Een angst om het leven alleen te moeten dragen. Gezien en gehoord worden voelde onveilig. Haar systeem hield zich liever klein. En dat kwam niet uit het niets. Vanuit haar familielijn werd die beweging steeds opnieuw bevestigd. Ze leerde zich aanpassen. Afhankelijk worden. En dat patroon zette zich jaar na jaar door. Tot het moment dat ze zich steeds verder terugtrok. Ze maakte nauwelijks nog contact en ging nieuwe situaties uit de weg.
Maar precies dat botst met wie ze in de kern is. Want er zit ook iets anders in haar. Iets dat wíl bijdragen. Wíl leven. Maar dan vrijer. Zelfstandiger. In verbinding, maar niet afhankelijk. En dat spanningsveld… dat wringt. En blijft zich laten zien in haar lichaam en leven.
Onder de zichtbare laag
Tijdens haar proces kwamen meerdere gebeurtenissen naar boven die diepe sporen hebben achtergelaten. Voor haar geboorte was er een miskraam. Systemisch gezien nam Linda de plek in van dit ongeboren kind. Niet haar eigen plek dus, maar die van een ander. En dat is iets wat diep doorwerkt. Logischerwijs droeg haar moeder het verdriet en de spanning van die miskraam mee tijdens de zwangerschap van Linda. Dat legde een basis van onveiligheid in hun verbinding.
Daarnaast was Linda niet alleen in de baarmoeder. Ze maakte deel uit van een tweeling. Haar zus, Lisa, overleed vroeg in de zwangerschap. Vanaf dat moment moest Linda alleen verder. In de sessies kwamen ervaringen naar voren waarin ditzelfde thema terugkeert. Het thema van verlies, alleen achterblijven en verbinding die wegvalt. Zo werd zichtbaar dat er in een eerder bestaan een hevige brand heeft plaatsgevonden waarbij ze alleen achterbleef. Alles viel weg. Ook de verbinding.
Het is een thema dat zich blijft herhalen. In haar relaties, haar fysieke lichaam en hoe ze zich verhoudt tot de wereld. Tijdens het proces werd ook zichtbaar dat er een zware energetische belasting aanwezig was die haar klein hield en haar overtuigingen versterkte. Al deze lagen zijn stap voor stap aangekeken en geheeld.
Hoe verandering ontstaat
Dit proces ging niet in één keer naar de kern. Dat kan ook niet. Je begint bij wat er wél bereikbaar is. Linda’s lichaam had eerst ruimte nodig. We begonnen bij ontspanning, want alleen van daaruit kan er iets gaan bewegen.
Stap voor stap werd zichtbaar wat er speelde in haar energie, lichaam, patronen en familie. We werkten met oefeningen, opstellingen en energetische behandelingen zonder woorden. Ze leerde haar eigen grens herkennen en daar niet meer overheen te stappen om de ander te pleasen. Ze ging steviger staan en begon te zien wat van haar was en wat niet. Laag voor laag werd er iets aangeraakt.
Op het moment dat we dichter bij de kern kwamen, namen de klachten tijdelijk weer toe. Alsof iets zich nog verzette. En daar zat de doorbraak.
Inmiddels voelt Linda iets wat ze lange tijd niet heeft gevoeld. Kracht. Ruimte. En vertrouwen. Nog niet constant en altijd stabiel. Maar het is er. En dat heeft alles veranderd.
Reactie plaatsen
Reacties