Zijn jouw kinderen ook zo vol van Sinterklaas?
Vol enthousiasme zodra het Sinterklaasjournaal weer begint. Niets willen missen van het moment dat hij in Nederland aankomt. In de eerste week koortsachtig knutselen en tekenen, in de hoop dat hij ’s nachts langskomt om het schoentje te vullen.
Stuiterend gaan ze naar bed, vol spanning over of hij komt en wat hij brengt. En ’s ochtends veel te vroeg wakker, want misschien is hij al geweest.
En dan… het schoentje is gevuld. YES! Ze rennen ernaartoe, vol fantasieën over wat er in zou kunnen zitten. Maar zodra ze het cadeautje zien, slaat het om. Teleurstelling. Het is niet wat op het lijstje stond voor tante, op de opvang, of op dat allereerste verlanglijstje.
En ineens is er weinig vreugde, maar vooral pessimisme en somberheid. Niet alleen bij de kinderen, maar ook bij ouders die juist zo hun best hebben gedaan.
Waar is de tijd dat we blij waren met wat we kregen? Waar gaat het mis?
De magie en verwachting rondom Sinterklaas lijkt met de dag af te nemen. "Het kind denkt: hij ziet ons vaak genoeg. Hij duikt overal op. Op school, op de sportclub, bij papa en mama op het werk en soms zelfs thuis. Wat gebeurt er toch waarom ik niet krijg wat ik wil?"
Misschien ligt het dieper. Misschien gaat het over onvervulde oer-verlangens: gezien worden, gehoord worden, verbonden zijn. We proberen die leegte soms op te vullen met spullen — luxe, mooi, passend in een ideaalbeeld. "Als ik dat heb, dan…"
Maar als het moment voorbij is, blijft dat gevoel vaak uit. Dan is er even blijdschap, of juist teleurstelling. Maar echt vervullen doet het niet.
Ben jij eigenlijk tevreden met wat je hebt? Of jaag je, net als zoveel anderen, een ideaalbeeld na in de hoop dat het je innerlijke verlangens vervult?
Reactie plaatsen
Reacties